Auf Wiedersehen Königstag

2016-04-26 | forrthira.nl

Ik ben op een verrassingsfeestje voor een vriend beland en ik klets met een vriendin over onze vakantieplannen. “Woensdag? Maar… dan mis je Koningsdag!”  “Dat heb je heel goed gezien. Heerlijk!” Ze kijkt me ontzet aan. “Maar… dat is altijd zo gezellig?!” probeert ze. “Ik vind er werkelijk geen donder aan!” Ik weet dat mijn mening niet heel populair is. Op mijn werk werd er ook vol ongeloof gereageerd toen ik vertelde Koningsdag in te ruilen voor een roadtrip naar Berlijn.

Natuurlijk vind ik het gezellig om met vrienden een biertje te drinken in de stad, een oranjetompouce naar binnen te schuiven en de vrijmarkt af te struinen. Maar dan moet het zonnetje schijnen, de thermometer toch minstens op 16 graden blijven hangen en regenwolken in geen velden of wegen te bekennen zijn. Anders is het voor mij gewoon een verplichte vrije dag, die ik liever op een ander moment gehad zou hebben. De keuze was dan ook snel gemaakt toen we wat dagen Berlijn gingen plannen. Weg met Koningsdag; letterlijk en figuurlijk!

Functioneel zweten

2016-04-19 | forrthira.nl

Drie lezers; dat schept verwachtingen. Maar zoals ik een paar weken tijdens een studiedag hoorde: ‘Het zweet moet op het juiste voorhoofd staan.’ Eens kijken of ik genoeg inspiratie heb om jullie zo nu en dan van een nieuw stukje te voorzien, zonder dat daar het ‘moeten’ bij komt kijken.

‘Het zweet moet op het juiste voorhoofd staan.’ Ik vind het een mooie uitspraak. Hoe vaak gebeurt het wel niet dat jij je uit de naad staat te werken voor iets, terwijl de ander geen poot uit steekt? Ik zie het vooral in mijn werk regelmatig.  Continue reading

Blog zonder lezers

2016-04-17 | forrthira.nl

“Ben je van plan om ooit nog iets online te zetten?” Het is mijn moeder die zich hardop afvraagt waarom ze steeds maar berichten van Bloglovin’ blijft ontvangen, maar daar nooit iets van mij aantreft. Daar moet ik wel om lachen, want ik denk dat mijn moeder de enige is die af en toe nog hoopvol kijkt of hier een nieuw stukje verschijnt. “Tja,” zeg ik schuldbewust. Ik ben er een beetje uitgeraakt. Zou ik het nog kunnen, of wat zeg ik: zou ik het eigenlijk nog wel willen?

“Wacht maar mam, ik zorg er wel voor dat je die mails niet meer ontvangt.” Lief eigenlijk dat mijn moeder elk stukje heeft gelezen dat ik heb geschreven. Zevenhonderddrieënveertig berichten, waarvan er nu nog een tiental online staan. Ik meld mijn moeder af voor Bloglovin’.

Een blog zonder lezers.